فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ . « 1 » مشركين را در هر كجا يافتيد ، به قتلشان برسانيد . واقعا خيلى جاى تعجب و شگفت‌آور است زيرا همين آيه حكم قتل مشركين را به پايان يافتن ماه‌هاى حرام مشروط و معلق ساخته و چنين گفته است : فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ . « 2 » چون ماه‌هاى حرام تمام شد ، مشركين را در هر كجا كه يافتيد ، بكشيد ! با اين حال چگونه مىتوانند ، اين آيه را مجوز جنگ در ماه حرام بدانند و چگونه با اين آيه ، حكم تحريم جنگ در ماه حرام و آيه آن را نسخ مىكنند ؟ ! 2 - طرفداران نسخ اگر در گفتارشان به « اطلاق » آيه « سيف » استناد و تكيه مىكنند قاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَما يُقاتِلُونَكُمْ كَافَّةً . « 3 » بديهى است كه اين آيه « مطلق » و كلى است و شكى در اين نيست كه « مطلق » نمىتواند « مقيد » و موقت را نسخ كند ، به خصوص آنجا كه زمان صدور « مقيد » متأخر از « مطلق » باشد . 3 - و اگر آنان در اين گفتار به روايت ابن عباس و قتاده تمسك كنند كه مىگويند اين آيه با آيه « سيف » نسخ گرديده است ، ( 1 ) - اين استدلال نيز از چند جهت مردود و غير قابل قبول است زيرا : 1 - نسخ با خبر واحد ثابت نمىشود . 2 - اين روايت ، از معصوم ( ع ) نقل شده است و شايد اجتهادى بوده كه به وسيله خود ابن عباس و قتاده به عمل آمده است . 3 - اين روايت با روايت ديگرى كه ابراهيم بن شريك نقل مىكند ، مخالف است او مىگويد : احمد بن عبد اللّه بن يوسف از ابى ازهر از جابر نقل نمود كه پيغمبر خدا ( ص ) فرمود : در ماه حرام نبايد جنگ كرد مگر اين كه دشمن اقدام به جنگ كند . 4 - باز اين روايت مخالف با روايت‌هاى ديگرى است كه علماى اماميه دربارهء حرام بودن جنگ در ماه‌هاى حرام از ائمه اهل بيت ( ع ) نقل نموده‌اند . 5 - اگر در اين نسخ به آن چه كه دربارهء جنگ رسول خدا ( ص ) نقل گرديده است ، تكيه كنند كه جنگ آن حضرت در حنين با هوازن و در طائف با ثقيف ، در ماه‌هاى شوال و ذىقعده و ذىحجه

--> ( 1 ) توبه / 5 . ( 2 ) توبه / 5 . ( 3 ) توبه / 36 .